poniedziałek, 11 listopada 2013

Pochód św. Marcina: o dobrych uczynkach, lampionach i oczyszczającej mocy ognia

11 listopada w Niemczech wspomina się Św. Marcina, patrona m. in. armii, rycerzy, dzieci, podróżujących, żebraków. Św. Marcin żył w IV wieku. Za młodu był rzymskim legionistą, lecz po przyjęciu chrztu porzucił służbę wojskową. Następnie przez szereg lat prowadził pustelniczy tryb życia, skupiając wokół siebie kilkudziesięciu innych mnichów. Wkrótce został ogłoszony biskupem z Tours. Jako ordynariusz "zrewolucjonizował" swój urząd - wyszedł z katedry i zaczął sam chodzić do wiernych, nawiązywał kontakty z innymi biskupami, żył skromnie i przykładnie. Stał się ojcem życia zakonnego we Francji, a później patronem tego kraju.

W potocznej świadomości zasłynął jednak przede wszystkim swoim szczodrym gestem - legenda głosi, że Marcin jeszcze jako żołnierz w pewną mroźną noc spotkał na drodze przemarzniętego żebraka, który poprosił go o pomoc. Marcin rozciął swój czerwony płaszcz i oddał pół szaty żebrzącemu. W noc po tym wydarzeniu Marcinowi miał ukazać się Jezus, mówiąc, że to On podał się za biedaka.




Obecnie wspomnienie św. Marcina to przede wszystkim wielkie wydarzenie dla dzieci. W okolicy 11 listopada organizuje się - głównie w przedszkolach i parafiach - pochody z lampionami. Z reguły wtedy zostaje odegrana scena dzielenia się płaszczem - dzieciom towarzyszy rycerz ubrany w purpurowy płaszcz i rzymski hełm. Jest również ogień jako symbol oświetlenia ciemności, czyli dobrego uczynku: kto się dzieli, ten wygrywa. I są maluszki z przejęciem i lekką tremą niosące kolorowe lampiony.


Dokładna genealogia pochodów z latarenkami nie jest znana. Przypuszcza się dwie możliwości: jedną z nich są procesje świetlne, jakie wierni urządzali, odwiedzając grób św. Marcina. Inna wskazuje na roczny cykl pracy w polu. W okolicach dnia świętego Marcina ponownie rosło znaczenie światła i ognia - znów coraz wcześniej robiło się ciemno i trzeba było ogrzewać się ciepłem z pieca. Wraz z początkiem listopada rolnicy kończyli pracę w polu i w podzięce za udane zbiory zapalano ogniska na pustych polach, rytualnie "spalano" lato, zamykając tym samym urodzajny okres Ziemi. Przy tych ogniskach dzieci paliły pochodnie z papieru i słomy lub z wydrążonych dyń. Z taki pochodniami chodziły przez wieś, prosząc o owoce i ciastka.



Dzisiejsze lampiony to niekiedy małe dzieła sztuki! Mają przeróżne kształty, kolory, wielkości - zawsze są odzwierciedleniem osobowości i pasji autora :) Oto kilka przykładów:



Piękna i wzruszająca tradycja, zwłaszcza jak ogląda się te rozognione, błyszczące dziecięce spojrzenia :) Wiele niemieckich mam mówiło mi, że również dla nich jest to sentymentalna podróż w krainę własnego dzieciństwa.




8 komentarzy:

  1. Tak.. u nas podobnie...tyle, że skromniej. I po polsku skromniej i pochody z latarniami też skromniejsze..

    OdpowiedzUsuń
  2. Droga Polko, spadłaś mi z nieba! Dziś świętowaliśmy z moim starszakiem w przedszkolu, ale przyznam, że wielu rzeczy z obchodów nie zrozumiałam i akurat jak miałam szukać ich znaczenia w sieci, trafiłam do Ciebie. Cudowny zbieg okoliczności. Dziękuję! :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Fajnie, cieszę się, że się ponownie w blogosferze odnalazłyśmy :)

      Usuń
  3. A to ciekawe... ciut mi przypomina Halloween z tym chodzeniem i proszeniem o co dobrego :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, ale największą popularnością cieszy się to święto wśród dzieci przedszkolnych. W Halloween "bawią się" też i starsi, prawda?

      Usuń
  4. Tak, dzieci zdecydowanie, ale i dorośli. Dzieci się przebiera, samemu dekoruje się podwórka i fasadę domu.
    Młodzież bawi się czasem na imprezach... Także masz rację. Halloween to nie tylko zabawa dla dzieci.

    OdpowiedzUsuń
  5. U nas pochód z latarniami odbędzie sie wlasnie dzisiaj, moje córki juz od kilku dni chodza podekscytowane :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Ufff już wiem co będziemy robili w sobotę z córką :) Teraz pozostaje tylko kupić lamion. Dzęki
    1

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za Twój komentarz :)